Úje zoas ut vruuger waor

Ik heb vaak gedacht dat ik een van de weinigen was die met heimwee naar vruuger keek, maar gelukkig zijn er nog veel meer mensen die graag over vroeger praten en lezen. Als Cor van den Broek ben ik in 1959 geboren als jongste telg in een gezin van vier kinderen. Wij woonden op den Hoenderenbosch in Uden.

Mede dankzij mijn vader, die melkboer was, heb ik een geweldige jeugd gehad. Mijn vader was met z'n verhalen over vroeger ook mijn grote inspiratie om te schrijven.

In 1996 heb ik mijn Újese schrijverstalent ontdekt. Mijn eerste verhaal, Wurrum, heb ik geschreven uit protest tegen de toenmalige plannen om den Hoenderenbosch vol te bouwen. De op typemachine geschreven brief in het Újese dialect heb ik bij het Udens Weekblad ingeleverd en ik was er kei gruts op toen het geplaatst werd. De schrijver Bruukske (=klein, jong broekje) was geboren.

Met enige regelmaat heb ik daarna verhaaltjes en gedichtjes voor het Újes krèntje geschreven die in de kolom Úje zoas ut vruuger waor geplaatst werden. Mijn romantische verhalen over vroeger hebben vaak een grappige kwinkslag maar ook een serieuze boodschap van hoe het beter kan (kon).
Op de vraag of die verhalen echt gebeurd zijn, antwoord ik meestal: “De helft heb ik verzonnen en de rest is fictief!”

Uit protest tegen een wereld die steeds onpersoonlijker wordt, bezuinigingen in de zorg en de afbraak van de gemeente Uden heb ik ook enkele gedichten geschreven. Ook voor het Brabantse Boekenweekboek 2012 heb ik een verhaal aan mogen leveren, Van un pòr dikkoppe, over vriendschap en andere ongemakken.

De verhalen en gedichten ontstaan meestal tijdens het rijden in mijn vrachtwagen, waarna ik ze thuis uitwerk achter mijn pc.

Wa blèt ‘r óvver
Wa blèt ‘r óvver van ons dúrrep,
as ze alles zo mar afbreeke.
En d’r nie wordt geluisterd,
as gewone mense spreeke.

Wa blèt ‘r óvver van ons dúrrep,
as ze alles zo mar volbouwe.
En as bè hullie die protesteere,
de mond word dichtgehauwe.

Wa blèt ‘r óvver van ons dúrrep,
as alles drèijt um geld en macht.
Dan wordt ons dúrpke èrrem
en nog donkerder dan de nacht.

Wa blèt ‘r óvver van ons dúrrep,
as ’t hart van Úje gao verdwijne.
En de zon in d’n aovend,
noit mèr zo skòn zal scheijne.

Wa blèt ‘r óvver van ons dúrrep,
as Úje wil worre as ’n stad.
Geleuf men dan mar mense,
dan we hebbe ’t kojste nog nie gehad.