Dat het Carnavalsfeest vooral in traditioneel rooms-katholieke streken wordt gevierd, is bepaald niet de verdienste van de Katholieke Kerk. Als het aan haar had gelegen, was het misschien allang afgeschaft.
 |
Bidden in de kapel van gymnasium Sint Norbertus, c. 1962 (BHIC, fotonummer 1921-000584) |
Maar tegelijkertijd – en dat is typisch rooms – waren de meeste geestelijken zich ervan bewust dat verbodsbepalingen weinig hielpen. Al kon je wel proberen de mensen – en vooral de mannen – weg te houden uit de cafés. Zo moet dus het Veertigurengebed zijn ontstaan.
Deze mega-bidmanifestatie begon op de avond van Carnavalszondag en duurde tot en met de dinsdag daarop (Vastenavond), continu, dag en nacht. In de kerk werd het Heilig Sacrament, een grote gewijde hostie, uitgesteld, dat wil zeggen: tentoongesteld hoog op het altaar in een gouden of zilveren monstrans.
 |
Barokke monstrans uit de 18e eeuw (BHIC, fotonummer WAN0307) |
De volwassen mannen uit de parochie, dus ook mijn vader, werden ingeroosterd en moesten dus allemaal enkele uren bidden in de kerk. Toen ik twaalf jaar was, mocht ik mee met mijn vader. Samen met hem liep ik over de Markt, waar vanuit de cafés carnavalsmuziek te horen was. We mochten er niet blijven staan, want ginds wachtte de kerk…..
Ook al vierde je geen carnaval, Vastenavond ging niet onopgemerkt voorbij. In veel gezinnen, ook bij ons thuis, werden dan pannenkoeken gebakken. Die werden gegeten met een dikke laag stroop erop. Je kon nog even je buik rond eten, voordat de Vastentijd begon!