Direct naar de inhoud

Let op! Dit is de beta website van BHIC. Reacties die je hier achterlaat, gaan verloren na officiële livegang.

Terug naar overzichtOverzicht
Verkeersregelaar Piet vol liefde voor 'zijn' kruispunt Vught

Verkeersregelaar Piet vol liefde voor 'zijn' kruispunt Vught

Marilou Nillesen

4 januari 2022

Bijgewerkt op 19 januari 2022

Hij maakt lange dagen: van ’s morgens 10 tot ’s avonds 11 uur. En dat zeven dagen in de week. Piet Schuurmans regelt in de vorige eeuw bijna veertig jaar het drukke verkeer rond het kruispunt in Vught. Zit zijn dag erop, dan gaat hij terug naar zijn huis: psychiatrisch ziekenhuis Voorburg in Vught.

Verkeerspiet - De Man In Vught - korte film 2014 from Jacco van Giessen on Vimeo.

Helm, witte jas, zwarte laarzen en grote riem, net zoals een echte agent. Vughtenaar Piet is op het eerste oog niet te onderscheiden van een reguliere verkeersagent. Maar Piet woont in Voorburg in Vught en is vooral bekend omdat hij jarenlang bij het verkeerslicht in de A2 tussen Eindhoven en Den Bosch, ter hoogte van de Glorieuxlaan, het verkeer "regelt". 

In het AD van 1977 lezen we (via Delpher (opent in een nieuw tabblad)) hoe de destijds 51-jarige Piet aan zijn baantje is gekomen. Hoe hij – na jarenlang te hebben gewerkt op de gemeentewerken – wordt afgekeurd, vanwege zijn kinderverlamming. Hoe hij zich dan ergert aan het drukke verkeerspunt en de verkeerslichten die het in zijn ogen niet goed doen. En dat hij daarom gaat staan, en het verkeer aanwijzingen geeft. Het begint met één keer, en daarna blijft hij het doen: dag in, dag uit. Weer of geen weer.

De verkeerspolitie Vught kijkt met gemengde gevoelens, zo blijkt uit het artikel. Alle nummerborden van auto’s die door het rood rijden, verdwijnen rucksichtslos in de prullenbak want Piet heeft geen bevoegdheid. “We hebben geen last van Piet, ook niet zoveel gemak. Laten we het zo zeggen: als hij weggaat en niet terugkomt, zullen we geen traan laten.” Maar Piet laat zich niet uit het veld slaan. “Kijk meneer, verkeer is mijn hobby. Toevallig sta ik hier wel te genieten van het voortrazende verkeer. Ik hou van die auto’s, ik hou van dit kruispunt want het is mijn kruispunt.”

Een wachthokje, waar Piet stiekem van droomt, is er nooit gekomen. Wel een bankje dat aan Piet herinnert als hij in 1994 op 68-jarige leeftijd overlijdt. Dat bankje - de pauzeplek van Piet - staat niet meer op dezelfde plek; met de ingebruikname van de A2 is het verplaatst naar de kruising Haldersebaan - Boxtelseweg. Het gegraveerde plaatje zit er nog wel op en houdt moedig de herinnering aan Piet levend.  

Reacties

Reacties laden…

Feedback geven

Wat vind je van deze pagina? We horen graag wat beter kan.

0 van 300 tekens gebruikt

Deel geen gevoelige gegevens, zoals je BSN, adres, telefoonnummer of medische informatie.