In 1943 moesten geallieerde bommenwerperbemanningen 25 missies gevlogen hebben om een zogenaamde 'tour of duty' te voltooien. De meeste bemanningen haalden er niet meer dan vijf. Met andere woorden: de Luftwaffe heerste in de lucht en de verliezen aan menskracht en materieel aan geallieerde zijde waren groot.
De enorme gevaren en de hoogspanning waaronder men stond leidden tot een soort cynische humor onder de manschappen. Was Valley of no return nog een min of meer realistische beschrijving voor het Rijn-/Ruhr-dal, een andere, meer sarcastische benaming voor datzelfde dal was Happy Valley. En onder de Amerikanen leefde de uitspraak dat “vliegen met de 8e Air Force is alsof je een kaartje hebt voor een begrafenis - die van jezelf.”
De enorme spanningen waaronder men leefde, hadden ook fysieke gevolgen: slapeloosheid, onverwachte woede-uitbarstingen, misselijkheid, gewichtsverlies, je in jezelf terugtrekken, problemen met zien, nachtmerries, concentratieproblemen en bibberaties en nog veel meer. We zouden dat nu de verschijnselen van een posttraumatische stress-stoornis noemen. Dat begrip kende men echter nog niet en de betrokkenen of hun omgeving vonden daar met cynische humor dan ook andere woorden voor: mannen hadden de Focke-Wulf Jitters of waren Flak happy.
Ook de rust- en herstellingsoorden die de Amerikanen voor hun militairen met operational fatigue inrichtten in Engelse landhuizen en hotels, kregen al snel een 'gezellige' bijnaam: Flak Farms. Het laat een van de vele nare kanten zien van de bombardementsvluchten op Duitsland die de geallieerden uitvoerden.
Foto's: voorbeelden van arbeidstherapie voor bemanningsleden met "operational fatigue". Uit Flying Magazine 36 (1945), nr. 2 februari, p. 32: Nancy H. MacLennan, Curing the 'Focke-Wulf Jitters'. In dit geval met motoronderhoud en vliegtuigmodelbouw.
