Voor zijn boek "Weet je nog….. Nostalgische herinneringen over het leven in Heusden" (2009) interviewde Arie (Broer) Bax diverse inwoners van Heusden. Het onderstaande fragment is afkomstig uit het interview met Gijs Bouman.
Een (…) periode in mijn leven waaraan ik met voldoening terugdenk is de aankoop en renovatie van ons huidige woning aan de Pelsestraat. Ik zal daarvan, zij het beknopt, verslag doen hoe dat in zijn werk is gegaan.
In de periode dat de restauratie van Heusden grootschalig werd aangepakt, bestond de mogelijkheid om van de gemeente oude, soms zeer vervallen huizen, aan te kopen. Deze huizen konden alleen worden gekocht als aan de restauratieplicht zou worden voldaan. In 1976 kochten Betty en ik na grote aarzeling het huis aan de Pelsestraat. Wij aarzelden omdat wij ons realiseerden dat het geen sinecure zou worden om een oud huis, met een ons ten dienste staand budget, te verbouwen. Daar de mogelijkheid bestond dat er voor de renovatie subsidie van Monumentenzorg kon worden verkregen, trad ik in overleg met burgemeester Scholten en de stadarchitect, de heer Peetoom. Ik moet zeggen dat dit overleg in een goede sfeer verliep, maar er kwamen toch wel enige problemen die uit de weggeruimd moesten worden. Het waren budgettaire problemen die moesten worden opgelost. Peetoom liet door enkele stagiaires van de MTS’s een restauratieplan en een begroting maken. De uitkomsten daarvan lagen ver boven ons budget. Wij legden dit probleem voor aan de heer Peetoom en gaf ons het advies ons huis dan maar weer te verkopen. Dat was voor ons een domper en wij traden weer in overleg met burgemeester Scholten. Hij heeft ons bij het oplossen van het probleem buitengewoon geholpen. Wij mochten door zijn toedoen zonder formele toestemming met de verbouwing van ons huis beginnen. Het binnenhuis werd vervolgens, om het zo maar eens uit te drukken, geheel uitgepeld en daarna vanaf de grond weer opgebouwd. In die periode was Betty bang dat ons een bouwstop zou worden opgelegd maar zover is het gelukkig niet gekomen. Wij kregen van de Inspectie de formele toestemming. Dat was een pak van ons hart. Bij de verbouwing zijn wij buitengewoon geholpen door mijn collega’s van de technische school. De elektrische installatie en het timmerwerk werd door hen verricht. De kozijnen, deuren enz. werden als een leerproject op school gemaakt. Geweldig wat er voor ons werd gedaan. Na een jaar verbouwen was ik zo mager geworden dat ik bij het kopen van een kostuum bij de herenafdeling niet kon slagen. Alle pakken waren te groot en ik werd doorverwezen naar de kinderafdeling. Trots is niet het goede woord maar ik kijk wel met grote voldoening terug op de door Betty en mij met geweldige hulp van mijn collega’s geleverde prestatie.
Wij hadden later het geluk dat wij van de gemeente achter ons huis grond konden bijkopen. Op die grond bouwden wij in eigen beheer een garage met een uitrit in de Gasthuisstraat. De garage mocht gebouwd worden als hij uiterlijk paste in beeld van Heusden. Met grote moeite en met hulp van onze kinderen konden wij aan de antieke metselsteentjes komen. Vele steentjes die wij kochten moesten met de hand worden afgebikt. Toen de gemeente bekend maakte dat er gratis oude dakpannen konden worden opgehaald heeft onze zoon Dimitri vele malen met een aanhangwagen dakpannen van de opslagplaats naar huis gereden. Door ons eigen grote erf en de garage hebben wij geen parkeerprobleem. Dat is toch geweldig?
Uit: interview met Bertha Wijnstekers, in: Broer Bax, Weet je nog….. Nostalgische herinneringen over het leven in Heusden. Verteld door en over hen die er werden geboren (2009), pp. 19-20