Van alle kanten, van heinde en ver, komen auto’s en fietsen aangezet om de zeldzame stormramp van 10 augustus 1925 in ogenschouw te nemen. Zeeland wordt overspoeld door ramptoeristen.
Het is 12 augustus. Zeeland likt haar wonden. De gemeente is twee dagen eerder getroffen door een stormramp. Een cycloon trok in de vroege avond van 10 augustus over oostelijke delen van het land en richtte onnoemlijke schade aan. In de getroffen dorpen komt hulp op gang. Maar niet alleen hulpverleners komen op de verwoesting af. Ook ramptoeristen.
Puinhopen
”Berichten omtrent rampen zonder tal hadden ons derwaarts gelokt en het ongewone verschijnsel van een groeiend aantal fietsen en autobussen vol nieuwsgierigen op de anders zo stille landwegen, spande onze aandacht te feller…” schrijft een correspondent. Wat krijgen de ramptoeristen te zien? In Zeeland weinig. Het dorp is bijna ongeschonden. Maar een kwartier verder in Graspeel beginnen “ruïnes den weg te teekenen”. Trent, Oventje en Graspeel zijn zwaar getroffen. De modder zit duimendik op deuren en luiken. Muren van boerderijen zijn ontzet of ingestort. Strodaken staan “als borstelige wenkbrauwen’ ergens in weiden en akkers of hangen tussen de bomen. Die bomen missen hun blad of zijn afgebroken. De afgerukte kap van de windmolen in Oventje is een halve kilometer weggeslingerd. En tussen de puinhopen liggen overal de hooivoorraden die van de zolders zijn geblazen. Zo’n veertig boerderijen en schuren zijn verwoest. Ruim dertig gezinnen raken dakloos.
“De aanvankelijke raming der schade in deze streek van 2 ton lijkt ons veel te laag”, aldus de correspondent. Volgens hem loopt het tegen het miljoen. Maar de Zeelanders hebben nu andere kopzorgen. Boven alle materiële schade gaat het menselijk leed. Een 14-jarige jongen en een 13-jarig meisje verloren het leven door vallend puin. Het gasthuis van de Zusters van Veghel is overspoeld met gewonden. Daar bieden mensen een helpende hand. Net als de waakzame burgerwacht en marechaussee of het leger dat noodtenten opzet.
Niemand verzekerd
Niemand is tegen stormschade verzekerd. Nationale hulpverlening in de vorm van een steuncomité biedt uitkomst. Het plaatselijke Stormrampcomité zamelt geld in voor de getroffenen. In Zeeland wordt voor ruim ƒ 250.000,- gulden uitgekeerd. Om de huizen te herbouwen. Want terwijl de ramptoeristen de onheilsplek verlaten om fijn naar huis te keren, valt de regen uit de hemel. Op verwoeste huizen zonder daken.
Dit verhaal verscheen eerder in Brabants Dagblad
