Het was in de jaren ‘40 dat Driek het hard te halen had en vele uren als boer moest werken om aan de kost te komen voor een gezin van tien personen. Hij was een klein boertje met acht kinderen, vijf koetjes een overjarig paardje, vier varkens, zes biggen en 25 kippen.
Driek was altijd blij als hij alles weer gevoerd had en de laatste koe aan het melken was en terwijl hij de stralen melk in de emmer hoorde plonzen dacht hij alweer aan de dag van morgen. Op een boerderij is elke dag en elk seizoen anders. Na de melk door de zeeg gegoten te hebben en de kan met melk onder het afdak voor de koeling gezet, kon hij ook bij zijn gezin aanschuiven voor zijn laatste maal die dag. Na van zijn kinderen de verhalen van die dag gehoord te hebben werd de rozenkrans voor de dag gehaald en Weesgegroet na Weesgegroet gebeden, dit ter afsluiting van de dag en daarna konden de kinderen naar bed. Dit was het enige moment van de dag om even alleen met zijn vrouw de dag door te nemen en het over de dag van morgen te hebben, wat die weer zou brengen, en dan was het bedtijd.
Kwart voor zes liep de wekker alweer af en na zijn broek en kiel aangetrokken te hebben en zijn pet opgezet, ging hij naar stal om te voeren en de koeien weer op droog strooisel te zetten.
Vier koeien begroetten hem met een boe-geluid, maar één koe had hier geen zin in, die bleef liggen. Maar om onder deze koe stro te kunnen strooien moest zij wel even opstaan. Maar wat hij ook zei of porde met zijn riek, de koe kwam niet overeind. “Dan straks maar,” mompelde hij in zijn eigen. En ging mangels snijden om te kunnen voeren. Bij het voeren viel hem op dat de koe niet lekker was, er kwam schuim uit haar bek en ze liet haar kop hangen. Hier schrok hij van en hij ging zijn vrouw erbij halen. Toen zij de koe zag zei ze meteen: “Dat is niet normaal, haar tong hangt uit haar bek en is paars en de kleur schuim wat er uit komt deugt ook niet!
Voor we de veearts raadplegen, die kost geld, ga eerst even naar de buurman en vragen wat die er van denkt.” De buurman ging gelijk mee maar hij kon er geen zinnig woord over zeggen als: “Ik zou toch maar even naar de veearts toe gaan want ik weet het niet, maar als ik mag zeggen wat ik denk dan is het niet veel goeds.”
De veearts liet horen dat, aan de hand van wat de boer over de koe zei, hij voor de middag nog langs zou komen.
De boerin liet hem binnen en wees hem de stal en volgde hem. De boer was juist bezig om het hoofd van de koe te koelen met water toen de veearts binnen kwam. “Dat koelen is goed gedaan,” zei hij terwijl hij de koorts opgenomen had, “nu nog even naar dat slijm kijken en het bloed.” Hij zei: “Wat mij betreft ziet het er niet goed uit en ik kan haast met zekerheid zeggen dat de koe een besmettelijke miltvuurontsteking heeft. Ik zou haar maar snel bij die andere koeien weghalen en haar ligplaats schoonmaken.” Toen de boerin dat hoorde kon ze wel janken en zei: “Driek, nou had ik eindelijk wat gespaard en dat geld moet nu naar de veearts. Ge weet toch ook dat ons Joke over vier weken haar eerste communie doet en dat geld was voor een jurkje.” De buurman hoorde het verhaal aan en zei: “Ik zal het er eens met ons Jans er over hebben, dan word dat wel opgelost. Maar wat erger is: die koe moet zo snel als mogelijk van stal af! We gaan ze overeind zien te krijgen en we zetten ze in de wei, dan zien we wel wat de afloop is!” Van uit de keukenraam konden ze de koe zien en dat ze iets graasde, maar na het melken gingen ze samen kijken en ademde ze niet meer. De buurman werd er weer bij gehaald en zei: “Voor het donker is maken we een heel diep gat langs de koe en rollen we haar erin. En over een tijdje zet je er een boompje op, dan kan je altijd zien waar ze begraven ligt.” Het werd een wilg, hij had nog een stek staan.
Onderweg zie je wel eens een solitaire boom staan in een wei in de buurt van een boerderij. Vermoedelijk is daar vroeger een koe in nood gestorven en begraven en die boom dient nu voor schaduw voor de andere koeien.