Het was bitter koud op 5 december 1925, wel min tien graden. Ook had sneeuw de weg wit gemaakt. Maar het was niet te koud in Oss om een borrel te vatten, zoals de wever Nard Ouwens, 25 jaar, en zijn vriend, de negentienjarige Tinus Boeijen bijvoorbeeld deden met nog twee anderen.
Om twaalf uur verlieten ze samen met Hannes Hartogs de kroeg en liepen in de Kazernestraat naar hun respectieve huizen. De kranten spraken dat er toen nog niets aan de hand was, maar ondertussen. Want plotseling hoorden ze een schreeuw achter zich. Terugkerend zagen ze Hannes bloedend in de sneeuw liggen. In plaats van hem te helpen liepen ze gehaast door.
Een uur later kwamen er wandelaars langs die het slachtoffer naar het dichtbijstaande huis van de weduwe Van Well brachten, waar hij kort daarop overleed. Dokter Stolz kon niets meer voor hem betekenen, een priester gaf hem nog het Heilig Oliesel.
Zes messteken hadden een eind aan zijn leven gemaakt. Het drietal dat met hem had gewandeld werd gearresteerd, maar de politie kon er toen nog niet achter komen wie van hen verantwoordelijk was voor die dodelijke steken. Wel had Hannes Hartogs met Tinus achteraan gelopen en had de laatst genoemde een bebloed mes in zijn hand. Ook Nard was volgens de politie een verdachte in deze zaak.
Toch kon de officier van justitie in de zitting van 15 juli niet bewijzen dat één van hen of beide Ossenaren wettelijk schuldig waren aan moord of doodslag, dus stelde de rechtbank op 29 juli 1926 hen beiden in vrijheid. Oss kreeg opnieuw het odium van criminele stad op zijn bord.
