Een zilveren bruiloft betekende groot feest, ook al was Brabant nog maar enkele maanden geleden bevrijd. Zeker als mensen goed in de slappe was zaten, kon er stevig worden uitgepakt, ondanks moeilijke tijden. In Cromvoirt vierde de molenaar Coppens en zijn vrouw eind 1944 hun zilveren bruiloft. Ze maakten er een spetterend feest van.
Niet, zoals tegenwoordig vaak gebeurt, een enkele feestavond. Nee: zeven dagen lang vierde bijna heel Cromvoirt feest.
Een molen was er toen niet meer. De familie Coppens had de Cromvoirtse molen in 1923 overgenomen van de molenaar Toelen, die tevoren achter de IJzeren Man een houten molen had. Nadat die afgebrand was, had hij in Cromvoirt een stenen molen gebouwd. Toelen ging verder, verkocht de Cromvoirtse molen en liet op het Maaskantje bij Den Dungen een molen bouwen.
Coppens moderniseerde al snel. Waarschijnlijk waren de wieken toen al van de Cromvoirtse molen af. Volgens sommigen, omdat ze al voor 1923 door een storm kapotgeslagen waren, volgens anderen later wegens gevaar voor de mensen.
Windkracht was vervangen door machinekracht. Het bedrijf Jantjes(?) moderniseerde de molen met een Deutz-dieselmotor. Het molengebouw, dat dus geen functie meer had, werd in 1937 afgebroken en vervangen door loodsen en pakhuizen. De Cromvoirtse molenaar kocht in Rotterdam koren in, ook voor zijn broers, die elders in Brabant molens hadden. Dat was zeker in die tijd niet zonder risico's. Coppens begon ook een kunstmesthandel. De pastoor zag dit alles met lede ogen aan: er was toch ook nog een Boerenbond!
Soms zat het mee, soms tegen. Maar door de bank genomen ging het de molenaar voor de wind. En dus was er in 1944 geld voor een feest. Enkele dagen tevoren kwam een groep Canadezen die bij de bevrijding in de loodsen en pakhuizen gelegen had, op de terugweg langs met koek en sigaretten. De gasten werden in verschillende categorieën ingedeeld: neven, nichten, ooms, tantes, de klanten, de kaartclub, de BB enz.. Voor iedere groep één dag feest. Voor de kinderen uit Cromvoirt was voor één hele middag de kermis afgehuurd.
Grote feestzalen kende Cromvoirt niet. Dus werden de gebouwen van de graanhandel ontruimd. Omdat de kerk van Cromvoirt de oorlog niet had overleefd, was in een van de pakhuizen een noodkerk gemaakt. Deze werd tijdelijk ontruimd en de kerkelijke viering vond plaats in een met zeildoek afgeschoten ruimte in de kapotte kerk.
De loodsen en pakhuizen werden omgetoverd tot een prachtige feest- en danszaal. Het dorp zal er nog lang over gesproken hebben.
