Bij mijn rondzwervingen als kind was ik al onder de indruk van de bomen die ik dan tegenkwam.
Hierbij wat voorbeelden.
De enorme zilverlinde voor Huis Groot Molenbeek. Schijnt de grootste en oudste te zijn van heel Nederland. De boom is waarschijnlijk rond 1810 aangeplant en heeft een omtrek van bijna 4,5 meter.
De beukenlaan bij landgoed Mattemburgh tussen de Antwerpsestraatweg en de Vossenweg. Hier ontdekte ik voor het eerst, dat mensen namen in een boom kerfden. Mateloos intrigerend wie dat gedaan hadden.
Naast het huis Antwerpsestraatweg 487 stond vroeger een grote Europese krentenboom.
In het huis woonde (zoals wij haar noemden) Vrouwke van den Berg. De kinderen uit de buurt mochten tegen het einde van de zomer van haar de krenten komen plukken.
Als je maar niks kapot maakte natuurlijk.
Op Google streetview zie ik dat de krentenboom er niet meer staat.
Op de wal tegenover De Brombeer, zo’n 30 meter van de Antwerpsestraatweg, stond een verwilderd perzikboompje. Ik had het idee, dat ik de enige was die wist waar dat boompje stond. Ieder jaar ging ik kijken of er wat aan hing. Zo leerde ik automatisch wat een spaarjaar was. Het ene jaar zijn er veel perziken, het jaar daarop – het spaarjaar – zijn er weinig.
Door nieuwbouw is het boompje er niet meer.
Op het grote grasveld voor boerderij De Geestakkers aan de Fianestraat/Woensdrecht stond – en staat nog steeds – een enorme paardenkastanje. Daar moeten veel kastanjes afgekomen zijn.
Ik had als kind echter nooit de brutaliteit om daar kastanjes te gaan zoeken. Maar indrukwekkend was hij wel.
