De oude koffer stond al jaren in de hoek van de zolder. Maar wegdoen kon ik hem niet. 6 september 1954 werd ik 18 jaar en maakte ik mijn eerste reis als jongste kok op het emigrantenschip de Groote Beer.
Voor mij was alles nieuw, ik had nog nooit de zee gezien. Mijn monsterboekje R no. 65749 was spiksplinternieuw, maar dat zou later anders worden.
Op 30 november 1954 ‘s morgens om vijf uur stond ik naast mijn bed om met de eerste trein naar Rotterdam te vertrekken. Mijn moeder stond erop om mij naar het station te brengen en droeg mijn koffertje met mijn kokskleding erin. Ik stapte in de trein en wuifde nog lang na uit het coupéraampje.
Daar zat ik dan, alleen, het Brabantse broekie op weg naar het onbekende. In Rotterdam op tramlijn 5. Dan met het heen-en-weerbootje de Nieuwe Maas oversteken. Dan sta je bijna al voor het mooie hoofdkantoor van de Holland-Amerikalijn. Er lagen veel schepen binnen en helemaal achteraan het einde van de haven lag de “Groote Beer” onder stoom. Als ik naast het schip op de kade sta en ik kijk omhoog, dan lopen de koude rillingen over mijn rug: "Bert, waar begin je aan!"
Een smalle steile loopbrug komt uit in een van het tussendekken. In het begin is het zoeken op de dekhuizen en de verdiepingen boven elkaar. Ik meldde me bij de chef-kok. Hij wees me mijn hut. “Hierna moet je naar de messroom, daar hangt een lijst en daar staat je functie en je nummer van je sloep,” zei hij. Dan begint de zoektocht naar mijn sloep. Eerst het sloependek, wat is bakboord en in welke richting stuurboord? Ik liet het maar allemaal over me heen gaan. Ik snapte er niets van en kon me geen voorstelling maken wat er gebeuren ging met de sloepenrol en dat allemaal op een passagiersschip.
Terug in de keuken werd ik ingedeeld in de keukenbrigade. Langzaam druppelden de passagiers aan boord, en ook een kerstboom. Want als alles goed gaat zijn we rond 8 januari ’55 weer in Rotterdam. Dat betekent dat ik mijn eerste zeereis Kerst en Nieuwjaar ook op zee zit.
Honderden thuisblijvers stonden aan de kade om ons uit te wuiven. De sleep werd vastgemaakt en de manillatrossen losgegooid. Langzaam voeren we de Nieuwe Waterweg af, langs Schiedam en Vlaardingen, richting Hoek van Holland naar de open zee.
