Toen er in de negentiende en twintigste eeuw kanalen ten behoeve van de scheepvaart werden gegraven, werd het mogelijk om overtollig water uit het stroomgebied van de kleine rivieren op die kanalen te lozen.
Hiervoor werden stuwen met een speciale functie aangelegd, zogenaamde verdeelwerken. Dat gebeurde bijvoorbeeld aan de zuidkant van Eindhoven in de Dommel, nabij de tegenwoordige Locatellistraat.
Tussen 1931 en 1941 werd hier een driesprong gemaakt, waarmee het water van de Dommel zowel rechtsaf via de rivier als linksaf naar het Afwateringskanaal gestuurd kon worden. De aanleg werd grotendeels als werkverschaffings-project uitgevoerd.
Het Afwateringskanaal voert het water naar het Beatrixkanaal en zo uiteindelijk naar het Hollands Diep. Vooral bij hoogwater in de bovenstroom van de Dommel is dit van belang: er mag slechts een beperkte hoeveelheid water richting de stad; de rest wordt omgeleid.
De maximale afvoer via het kanaal bedraagt 15 kubieke meter per seconde. Op kosten van het waterschap zijn stroomafwaarts in het Wilhelminakanaal vier spuisluizen gebouwd om die extra-afvoer te verwerken.
In 1952 werden grote herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan verdeelwerk en Afwateringskanaal. Tot 1985 werd met schotbalken geregeld hoeveel water naar het Afwateringskanaal ging. Sindsdien gebeurt dat met een automatische regelschuif op een van de twee drempels. Het verdeelwerk kent een zomer- en een winterstand.
Waterschap de Dommel (opent in een nieuw tabblad) heeft voor de periode 2010-2027 plannen tot verbetering van de Dommel, zowel voor wat betreft het beheer van de hoeveelheid water als de kwaliteit ervan. Ook tracht men de sfeer van het beekdal terug te brengen.
In dit kader is ook het verdeelwerk aangepakt: het heeft er onder meer een vispassage bij gekregen, omdat stuwen altijd een belemmering voor vissen vormen.
