Van 2017 tot 2024 schreef Henk Beijers als coördinator van de historische werkgroep van de Heemkundekring Schijndel de column 'Oud Nieuws' voor DeMooiSchijndelKrant. Daarin bracht hij zijn lezers op de hoogte van bijzondere feiten uit de geschiedenis van Schijndel.
Laatst overhandigde mij een goede bekende een nog bewaard stageverslag van een studente maatschappelijk werk dat bij haar familie op een zolder lag. Die stagiaire van toen, noem ze voor het gemak maar Anneke, is inmiddels 98 jaar oud, geen Brabantse van geboorte en kwam ‘uit de stad’. Ze moest vrij kort na de Tweede Wereldoorlog nl. in augustus 1946 praktijkervaring gaan opdoen in een Schijndels gezin, een uitgesproken probleemgezin. Na haar stageperiode, werd verwacht dat ze een gedetailleerd rapport zou overleggen over de status van dat gezin en wat haar persoonlijke ervaringen waren. Het werd uiteindelijk een boeiend verslag over wat ze allemaal gezien, gehoord, beleefd en gevoeld moet hebben en het is natuurlijk háár persoonlijke interpretatie, maar er klinkt ook wel enige humor in door!
Of er door haar docente een speciale instructie is gegeven hoe ze zo’n rapportage moest samenstellen valt niet te verifiëren. Anneke begint met een waarheidsgetrouw beeld te schetsen van het Wijbosch in die periode, dus ruim 70 jaren geleden! Een weergave van de concrete situatie zoals zij het op dat moment ziet. En ze schrijft op een bijna poëtische manier het volgende: “Eerst zal ik mijn lezers meenemen door het dorpje dat gedoken ligt in een omgeving van bossen en weilanden. Het dorp Schijndel telt zowat een 300 gezinnen. Het gehucht Wijbosch telt een 20-tal gezinnen en hiervan zijn er maar enkele verwaarloosd en juist bij een van die enkele werd ik gestationeerd."
Het Wijbosch is overigens de moeite van het beschrijven wel waard en Anneke heeft het over: “Hoge boombossen en goudgele korenvelden strekken zich mijlen ver uit. De trage boerenkarren ploeteren door het mulle zand. En in de scheefgezakte huisjes met hun strooien dak ligt veel zorg opgesloten. Ze liggen weggedoken in het groen en elk kent de jubel van blonde kinderkopjes en als je er ’s avonds langs het venster loopt bidt de oudste der ouders het rozenkransgebed voor. Het ontroert, want dit tafereel is nieuw voor ons stadsmensen. Hier ondergaat men de armoede en ’t leed dat gekromd ligt over deze omwoelde wegen zonder bestrating. Maar hier ondergaat men ook weer de eenvoud en de tevredenheid, de rust en de vroomheid van dit volk van Brabant.
Ze zijn tevreden ondanks de afzondering en de uitsluiting van zo weinig comfort. Want hier is nog geen elektriciteit en ook geen waterleiding. Deze mensen leven eenvoudig met het hart en iedere nieuwe dag wordt de hand weer aan de ploeg geslagen. Korenbloemen en klaprozen staan overal te sieren tussen het geel van het koren en het groen langs de weg. En ’s avonds als de donkerte stil over het wijde land ligt is het hier een orkest van zingende krekels en ruisende bladeren. Het werk dat dus hier te doen valt, al mag het dan nog zo rauw zijn, ligt in de vertedering van deze wondermooie omgeving”.
Oorspronkelijke publicatiedatum: 31 oktober 2018 (nr. 34)