Van 2017 tot 2024 schreef Henk Beijers als coördinator van de historische werkgroep van de Heemkundekring Schijndel de column 'Oud Nieuws' voor DeMooiSchijndelKrant. Daarin bracht hij zijn lezers op de hoogte van bijzondere feiten uit de geschiedenis van Schijndel.
Laatst viste Anneke enkele poepluiers op van het erf die vastgekoekt zaten aan de stenen. Ze trok er een allesbehalve vrolijk gezicht bij toen ze die luiers op een afstandje hield en ze met een stokje probeerde om het vuil er van af te steken. Ze probeerde de kinderen ook wat orde en regelmaat bij te brengen maar dat bleek vechten tegen de bierkaaien. Als ze de kinderen opriep om iets netjes op te vouwen en hun jas keurig op te hangen dan was steevast het ijskoude antwoord: “Dat zijn we niet gewend!”. Maar ja, schrijft Anneke in haar verslag: “Op de kinderen kan ik natuurlijk niet brommen , vader en moeder zijn hen immers zo voorgegaan”. Die kinderen zijn nog onbedorven en naïef.
Maar het ontging de buurt niet dat er een ‘nette juffrouw’ in dat gezin werkte want als Anneke met de kinderwagen langs kwam wandelen in gezelschap van klein grut dan waren er buurtbewoners die in de kinderwagen keken en zeiden: “Nou die ziet er lekker schoon uit, je kunt wel zien dat er een juffrouw in huis is!” De kinderen vertelden dat natuurlijk aan hun moeder, maar die reageerde er wijselijk niet op.
Het was voor Anneke zo’n harde leerschool dat ze af en toe uit het huisje moest vluchten om lucht te happen. Het huisje was zo klein dat je als je voor binnenstapte binnen vier tellen al weer op het erf stond. Ze komt terug en kijkt verbaasd naar een volgend tafereel. De oudste van de kinderen klimt op de gootsteen van de door Anneke pas schoongemaakte keuken en gaat daar doodgemoedereerd een kip zitten te plukken die ze zelf pas de kop heeft afgeslagen. De veren vliegen in het rond en langs de gootsteen druipt het kippenbloed naar beneden. Anneke bonjourt ze daar vandaan en duwt ze het varkenshok in. Dan jaagt ze vervolgens nog even de kat onder de tafel vandaan die met die bloedende kippenkop zit te spelen en er aan rukt en sjort zodat het bloed om Annekes enkels spat.
Vandaag wasdag! Vroeg in de morgen staat Anneke op het erf met voor haar een berg vuil goed, bont en wit, wol en katoen. De zon schijnt al op haar armen en de wind waait door haar haren. Met een grote boender in haar hand staat ze stevig te schrobben op een plank. Af en toe even uitrusten want voor haar is dit vrij zwaar en zeker ongewoon werk. Even staat ze rechtop, gooit haar hoofd achterover en de stevige wind geeft haar een golf van verfrissing. Na enkele uren is de wastobbe leeg en ligt de witte was op de bleek en de bonte hangt aan de lijn. Een van de buren komt binnen. Nonchalant en fluitend, een beetje brutaal en ongevraagd gaat hij zitten.
Oorspronkelijke publicatiedatum: 9 januari 2019 (nr. 38)