Ze liggen al jaren op zolder in een afgesloten verhuisdoos te wachten op... Ja, waarop eigenlijk?
Postzegels sparen is een hobby die “uit de tijd is geraakt”. Niemand van mijn kinderen en kleinkinderen heeft er interesse in. “Verkopen op Marktplaats” hoor ik mijn echtgenote zeggen. Het is een optie, maar dat ga ik voorlopig niet doen. Er kleven namelijk een groot aantal dierbare jeugdherinneringen aan mijn postzegelboeken (die ik niet graag in de mist zie verdwijnen).
Mijn vader spaarde al postzegels in de jaren veertig en vijftig. Hij had een mooi donkerblauw postzegelalbum van Nederland met voorbedrukte vakjes per uitgegeven serie postzegels. Ik weet nog goed dat hij in de woonkamer zijn aanwinsten van de enveloppen afweekte, droogde en vervolgens met een postzegel pincet oppakte en de zegel met een speciaal hiervoor bestemde plakstrook in het boek plaatste. Precisiewerk! Dat wilde ik ook: postzegels sparen. En zo zat ik jaren in de keuken met een bakje lauw water zegels te weken en tussen twee theedoeken te drogen. De zegels verdwenen vervolgens in een insteekalbum. In de jaren daarna werden dat meerdere albums. Uiteindelijk kreeg ik mijn vader’s Unie Album geschonken. Voor mij nog altijd een waardevol familiebezit.
De vele gefrankeerde enveloppen, in de jaren zestig en zeventig nog allemaal voorzien van de kop van koninginnen zoals Juliana, Elisabeth, Beatrix of koning Boudewijn (in diverse kleuren), werden door mij destijds vakkundig ontdaan van hun postzegel. Dat waren zowel enveloppen met ons huisadres maar ook enveloppen met het werkadres van mijn vader. Hij spaarde ze voor mij op zijn werk (Koninklijke Machinefabrieken Grasso NV). En zo kreeg ik van hem regelmatig een grote enveloppe met allemaal uitgescheurde postzegels uit allerlei landen.
Door mijn postzegelverzameling werd mijn blik op de wereld verruimd. Niet het nieuws uit het Brabants Dagblad, maar de vele bijzonder gekleurde zegels van dieren, bijzondere uitgiftes bij speciale gelegenheden en natuurlijk de ruimtevaartzegels brachten mij virtueel in (destijds) verre landen. Nog altijd heb ik een zwak voor landen zoals Polen (kleurrijke dierenzegels) en Indonesië (Asian games). Maar ook de Nederlandse kinderpostzegels heb ik tot recent altijd, uit gewoonte, gekocht.
Ik was in mijn jeugdjaren lid van de Bossche postzegelvereniging en ging op zondag postzegels ruilen. Mijn herinneringen aan het ruilen zijn ronduit negatief. Het gezegde “ruilen doet huilen” gaat voor mij op. Ik werd door oudere verzamelaars vakkundig afgeholpen van waardevolle zegels. Zij wisten, beter dan ik, wat ze wel of niet ruilden met anderen. Nu ja, dat is inmiddels geschiedenis. Zelf kocht ik ook gesealde pakketten postzegels in de postzegelhandel. De leveranciers waren destijds kerkelijke instanties die zo geld inzamelden voor missie en zending. De inhoud? Heel divers en standaardzegels van weinig waarde.
Nu ik mijn postzegelboeken opnieuw bekijk, valt wat op. Ik maakte destijds geen specialisatiekeuze. Ik spaarde alles! Zelfs toen ik allang het huis uit was (neen, zelfs nu nog rond de kerstdagen): een postzegel gooi je niet met de enveloppe bij het oud papier. Ik tref dus in mijn zolderkast meerdere grote enveloppen aan met nog af te weken zegels. Dat lukt de laatste jaren trouwens steeds minder goed door een innovatie op postzegelgebied: de zelfplakkende postzegel/sticker. Dat moet bijna wel het begin van het einde van deze mooie verzamelhobby zijn geweest. De introductie van internet en e-mail heeft daar nog een schepje bovenop gedaan.
Ik zit nog even na te genieten als ik door de albums blader. Allerlei herinneringen komen boven. Goh, de eerste dag uitgifte envelop t.g.v. 300 jaar Korps Mariniers (uitgiftejaar 1965). Die enveloppe van Hfl 0,75 heeft mij als tienjarige een flink deel van mijn toen karige zakgeld gekost. Ik ga maar niet de huidige geldwaarde opzoeken. De emotionele waarde is voor mij altijd hoger!
Illustraties: Aart van Bockel.
