Strijper Evangeliën Verscheuringen

Deze waren tegen de leuningen aan de middenpadzijde te spijkeren door de Gezellen van Sint Joseph en te voorzien van grote rode kerststrikkingen rondom de steelaansluiting. Middelerwijl had Kiske de Koster de rode loper over dat pad ook vloekend uitgerold met behulp van de daarbij ondersteboven duikelende misdienaartjes, want het gevaarte was in opgerolde staat loodzwaar en op het eerste gezicht niet mobiel te maken.

Uit de zoldering liet de assistent-koster zorgzaam de ijzeren draad zakken waaraan de feestsluiers in wederom stralend rood met gouden biezen konden worden aangehecht. Vervolgens werden deze weer opgenomen naar de zoldering en vastgezet naar de vier windrichtingen aan de colonnetten van de pilaren, zodat een waarachtige kroon ontstond. Kapelaan Verhoeven reikte de rode toogjes uit met de schoudermanteltjes met de feestsuperplieën met Mechels Kant, onderwijl vloekend dat de mannekes voorzichtig moesten zijn met deze manchetteringen in ragfijn spinnenwebmotief, want "we waren verd*mme niet bij de kolonialen en de boel kon wel stuk, dus wees voorzichtig met de plooiingen bij de aanhechtingen!", terwijl overal gescheur kon worden gehoord.

De knielengeltjes oefenden op belsignalen van de altijd wat al te driftige presidente van de Zonnebloem-afdeling het gezamenlijk plechtige opkomen, plaatsnemen op de altaar cascade van treden, het eigenlijke knielen, diep buigen en weer devoot oprijzen, terwijl de tamboer van het Sint Catharinegilde vast vóórroffelde om straks bij de consecratie een zekere eendrachtigheid van beweging en choreografie te verkrijgen.

Het getimmer klonk nu tegen de none alom, galmend zich voortzettend tot in de biechthokjes waar ook duchtige schuld beleden werd. Daar zaten ook de rijen penitenten met hun paternosters hun straffen te ondergaan, opdat zij het Kindeke straks bij het communiceren met het verzegelde Volmaakt Berouw tegemoet konden treden zonder nieuwe zondigheden op te lopen.  In de Kerk was altijd werk en inderdaad was de enorme montagehal van de Scheepswerf Rijns/Schelde/Verolme (RSV) er niets bij. Er werd net als bij die RSV gewekt aan de wederkomst van het Godsrijk waarin het goed toeven zou zijn, gelijk voorzegd door Davids Zoon, alleen hanteerde deze multinational het acroniem IHS. Beide acroniemen zouden binnen één decennium door de sociaaldemocraten, opmarcherende onder Den Uyl naar de Dageraad der Volksbevrijding door de overwinning van het massaproletariaat, eerstdaags symbolen worden van hoon, smaad en spot, breed uitgemeten in de linksistische periodieken Vrij Nederlanden en de Nieuwe Linie.

Maar daar bleek Strijp op dit moment nog niet aan toe. Wel werden daartoe alvast te voorbereidingshandelingen gepleegd, onder meer door mijn oudste broer, de stamhouder der familie, die aanstalten maakte onder de hoede van Toneelgroep Proloog bij het Zuidelijk Toneel Globe te beginnen, als stagiaire-volontair, een einde te maken aan de burgermaatschappij die, naar bleek, zo rot was als de pest. Daartoe zouden hij en zijn trawanten bij het verlaten van deze Teresiakerk de vier Evangeliën in stukken scheuren onderwijl een ernstig maatschappij-ondermijnend lied aanheffend, muzikaal ondersteund door de Rode Jeugd.

De Pastoor de Beer vond dat goed want hij ging met zijn tijd mee. Dat was van deze telg uit een steenrijke textielmagnaten-familie erg ruimdenkend en tolerant. Hiervoor was Christus mens geworden, dat zag je maar weer. En mijn broer kreeg dan ook, toen hij een stuk Evangelie niet tijdig en regelmatig aan flarden kreeg toen de drommen kerkgangers in het portaal voorbijkwamen, de bevrijdende nacht in, van menig glasblazer een opwekkend vriendelijk schouderklopje. Omdat je dan toch maar zag dat wij, hier in Strijp, óók niet achterlijk waren al dachten ze in 'de stad' van wel.

De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Voor de illustraties geldt de licentie die in het bijschrift is vermeld.