De architect had van het OMO opdracht gekregen om de kunnes in het belang van het zielenheil der schoolliggende jongelingschap ruimtelijk zoveel mogelijk te scheiden.
Een Siegfriedlinie tussen de kunnes op de cour op de Roomse Handelsdagschool 1917
Het OMO had ingezien dat de pauzes, voorgeschreven door de onderwijswetgeving, het vertoeven in de buitenlucht plichtmatig maakte na ommekomst van een aantal kwartieren ook bij wetsbesluit voorgeschreven. Ongeacht de seksuele oriëntatie van de doelgroep, al drukte men zich destijds in de artikelen van de Algemene Maatregel van Bestuur dienaangaande niet zo verhullend uit. Deswege had deze ontwerper der gebouwelijkheden voorzien in compenserende maatregelen die de fantasie van deze groep alleen maar duchtig prikkelden.
Want er kwamen nogal wat preventieve maatregelen bij kijken die alleen maar inspireerden tot een hoge vlucht van de hormonale driften. De stoplijn tussen de kunnes werd geforceerd door een zware, doorgaans hechte, muur van opgaand metselwerk die u hier in vogelvlucht kunt waarnemen en die thans ook niet meer bestaat. Op dit eigenste moment is het complex omgebouwd en ingericht tot private appartementsbewoning waarvan de eigenaars van het exclusieve appartementsrecht hunkeren naar parkeervakken voor hun automobielen en niet naar een soort Berlijnse Muur. Destijds echter, toen deze Muur nog functioneel kon heten in het zicht van het door de Moederkerk geëiste gezinsleven, was deze Oder/Neisse Grenze even hermetisch als de gelijknamige grens tussen het Polen zoals in Yalta in 1945 gedefinieerd door cartografen ter afbakening van de westerse geopolitieke invloedssfeer en de oostelijke van de satellietstaten die toebedacht werden aan Stalin.
De compenserende grensbewakingsmaatregelen
Zoals bij de Conferentie van Potsdam nadien was overeengekomen, waren door ook de dienovereenkomstige bewakingsdiensten toegelaten, gewapenderhand te verrichten met doelzoekinstallaties en belichtingsinstrumentarium. De gemilitariseerde grensbewakingsautoriteit heette alleen in dit Rooms verband Pisbaas en geen Volkspolizei of VOPO.
De Pisbaas was de functionaris die de toiletten of ontlastingsruimten in de vleugels geacht werden te bewaken. Want ook het OMO had ingezien dat deze roomse jongelingschap niet geacht kon worden gedurende de roosteruren zich te onthouden van ieder plengoffer aan hun onderscheidenlijke lichamelijke imperfecties, jongen of meisje gelijkelijk eigen. Vandaar deze aanstellingen van Pisbazen. Op de rechtmatigheid der bediening van deze ongelukkige beambten ga ik nog nader in.
Diverse casuïstiek in verband met de scheiding der kunnes
Ik bedien mij daarbij van de jurisprudentiële casuïstiek die het OMO ontwikkelde toen gebleken was dat de tegenstelde kunnes deze toiletten desgevallend wisten te misbruiken voor andere doelen dan de statutair toegestane ontlasting, reiniging en verschoning door incidentele samenscholing naar den lijve. Met bijbehorende desastreuze gevolgen uit opzicht van voortplanting, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik kom daar uitvoeriger op terug, want het blijft een delicate materie, die destijds uitvoerig in het schoolblad werd toegelicht.
Deze editie werd dan ook door het OMO terstond uit de circulatie genomen. De leerlingen waren iets te gretig in de afname die vervolgens leidde tot praktijken onverenigbaar met de Encycliek Casti Connubiii van de Heilige Vader. Deze zendbrief van Paus Pius XI Casti Connubii (Latijn voor (van het) Reine Huwelijk) was een encycliek uitgevaardigd door paus Pius XI op 31 december 1930 waarin de Paus het standpunt van de Katholieke Kerk ten aanzien van het huwelijk verwoordde. Daarbij stond de uitspraak, dat "wat God had samengebracht, door geen mens gescheiden kan worden" centraal. Hiermee onderstreepte Pius XI dat het huwelijk een heilige aangelegenheid was en niet onderhevig aan welke aardse wet dan ook. De Muur die ik hier bespreek in verband met het Sint-Joris-College was van deze zendbrief de stoffelijke vermaterialisering. Het onderwijzend personeel was van die samenhang ter dege doordrongen, ook als het ging om het onderricht in statistiek en algebra. Dan heb ik het maar niet over biologie, want dan moet ik nog uitgebreider ingaan op de seksuele voorlichting die deze instelling kenmerkte.
Ik wijs er nog op, dat de muur van prikkeldraadversperringen was voorzien op de dakpartijen terwijl de tussendeuren voorzien waren van zware verankerde sloten, waarvan de sleutels ressorteerden bij de conciërges. De muur mocht voorts niet gebezigd worden voor het stallen van fietsen. Daartoe werden stallingen opgezet op duchtige afstand van deze scheiding die bij het aflopen der roosters ook voortdurend geïnspecteerd werden door klassenleraars. Omdat ook wederom de ervaring had gedemonstreerd dat deze ruimten na de lestijden gebezigd konden worden voor andere activiteiten dan het oppompen van banden.
Het onderrichtend personeel had tot taak daar nauw op toe te zien en bleek hoofdelijk aansprakelijk indien ook in dit opzicht arglist, samenweefsels van verdichtselen en valse hoedanigheden in combinatie met de schuldvariant van boos voorbedachten rade had geleid tot het samentreffen van tegenovergestelde kunnes, na ommekomst van de spaarzame schoolbals, waarop naar de aard dier samenkomsten enige samentreffen daarvan niet had kunnen voorkomen. Zeker niet, nadat de zestiger jaren zich vol doorontwikkeld hadden, met tot gevolg dat er geslepen werd op de betoverende tonen van het wiegelied Je t’áime moi non plus met de bijbehorende onvoorziene en wel voorzienbare gevolgen, want wereldvreemd waren de rectores van dit onderwijsinstituut beslist.
De rector Gerard Knuvelder
De kroon daarbij spande de heer Dr. G. Knuvelder, die een en ander wel was gemeld doch die daarvan de erotische portee niet aanstonds had overzien. Of hem dat moraaltheologisch ten euvel kon worden geduid waag ik te betwijfelen. Deze even aangeduide gevolgen werden, dat geheel terzijde, ook weer gecamoufleerd uitvoerig in dichtvorm uit de doeken gedaan in het schoolblad “Sinjoor” en ook deze editie, hoezeer in trek, werd dienvolgens uit de openbare verspreiding genomen en algeheel onttrokken aan het verkeer.
De hoofdredacteur werd door Knuvelder in diens imponerende kamer ter verantwoording geroepen en duchtig doch stijfselachtig uitgekafferd. De functionaris moest daarbij op de stekelige deurmat blijven staan en aldus een banjir van verwijten verdragen. Hoe was het mogelijk dat hij zo stom was geweest deze ritmische en zeker litterair niet onverdienstelijke zang frontaal te plaatsen zonder zich af te vragen wat er hier eigenlijk bedoeld werd? Deze redacteur, bedremmeld en geïmponeerd, gaf op van de ganse strekking van het poëem niet begrepen te hebben en van het gebezigde jargon de meeste zelfstandige en bijvoeglijke naamwoorden niet te hebben kunnen herleiden tot de Grote en toen ook al dikke Van Dale, handwoordenboek der Nederlandse Taal.
Voorts dat hij daarom de rector het plechtgezang ten overvloede had toegezonden met een slijmerig briefje erbij of de Heer Directeur het ook nog even kon doornemen. Waarop dat apostille afgeparafeerd was toegezonden aan die redacteur. Knuvelder heeft toen lang gezwegen. En daarna handmatig die redacteur vermoeid de kamer uitgewoven. Dat de steller van dat prachtgedicht de destijds al opvallende en later zo welgerenommeerde auteur de HBS-er heer Adri F. Th. van der Heijden was, zij te dezen een overbodige en zinloze erkentenis, evenals het feit dat de rector op deze blatante affaire niet meer terugkwam, ook niet, ter verantwoording ontboden, bij het OMO. Ik gis voort dat dat de reden is dat ik nimmer enig boek van deze auteur heb kunnen digereren zonder gevoelens van innige wrevel. Het werd een geruchtmakende kwestie, maar clementie gebiedt daarop niet nader in BHIC-verband in te gaan.
