De hypermoderne Maria Reginakerk in de wijk “De Lievendaal” te Strijp was nu écht een kerk van Herrijzend Nederland. Ze gold eerst als rectoraatskerk van de Sint Teresiaparochie en aan deze heilige gewijde kerk, iets verderop. De rector was de enthousiaste Hein Hurkmans, kapelaan van de pastoor Bernard de Beer, die veel geld voorschoot voor de bouw van deze zon-doortintelde kerk.
Maria Koningin, dat was een befaamd gebedsthema van Paus Pius XII Pacelli die hartgrondig voorstander was van deze Maria-devotie die Zijne Heiligheid steeds weer inzette ter bestrijding van het wereldwijd communisme. Bedenk: tussen 1950-1956 was het hoogtepunt van de Koude Oorlog waarbij de betrokken partijen niet schroomden elkaar wederzijds te dreigen met een lokale thermonucleaire oorlog. Pius meende dat de Heilige Moedermaagd als patrones van de bedroefden en als protectrice van de dolende mensheid hier effectief tussenbeide kon komen, reeds omdat ze met lichaam en ziel fysiek ten hemelgevaren was.
Pius maakte dan ook veel werk van dat dogma via encyclieken die hij bijna wekelijks op de post gooide. De Katholieke Radio-Omroep zond dan ook de afkondiging van dit dogma door de gemijterde kerkvorst plechtig uit, ingeleid en becommentarieerd door de versluierde stem van de reporter die tussen al die drommen heiligenbeelden een speciaal plaatsje had gekregen op de majestueuze colonnade van het Sint Pietersplein. Want die Omroep had Zijne Heiligheid daartoe zelfs een radiozendinrichting geschonken met alle toeters en bellen erop en eraan. Een speciale delegatie met ook nog echte katholieke ministers erin – Beel en Van Schaik bijvoorbeeld – was daartoe afgereisd en kreeg niet alleen Pauselijke zegeningen maar ook mooie onderscheidingen, vooral Beel.
En zo kwam Eindhoven ook weer eens op de kaart. Daartoe had ook een lampenfirma in het Eindhovense machtig bijgedragen. In de Maria Reginakerk kwam dan ook een aparte Mariakapel waar de Moedermaagd werd uitgebeeld als soevereine draagster van het Goddelijk Kind, op voet van gelijkheid met haar Zoon getooid met eenzelfde kroon. Hurkmans hoopte dat de creatie zou leiden tot eenzelfde volksdevotie als de Maria ter Eik te Meerveldhoven die zijn kerk duchtige concurrentie aandeed. De vroomheid in “De Lievendaal” was dan ook bruisend en spontaan, de fanfare speelde zich alvast warm met zwaar koper voor de processieliederen. Die, dat bleek pas veel later, ook te bezigen waren voor het straatcarnaval, maar dan met andere teksten, zij het alles uiteraard nog in het nette. In 1958 was de kerk klaar. Modernistischer kon een bedehuis niet uitgevoerd worden, aldus was de mare. Een betonskelet gevuld met baksteen en afgedekt met acht gevlochten betonschalen, met vooral geel getinte glas-in-loodramen die helder spreidden over de gelovigen die een ongekende welvaart tegemoet hosten.
Want hen stond een daverende loonexplosie te wachten nu Drees bereid was de geleide loonpolitiek op te geven en de bestedingsbeperking wettelijk te schorsen. Niets zou de Lievendalers nog beletten hun kroost te vermeerderen. Volgens de aanwijzing dat de gelovigen zich moesten vermenigvuldigen opdat Nederland eerstdaags bekeerd zou blijken tot het enig ware geloof, dat de bisschoppen nog eens extra hadden vastgelegd in hun mandement van 1954 in niet mis te verstane termen. Stem op de Katholieke Volkspartij, blijf weg bij de Socialisten en bidt elke avond het rozenhoedje. Zo, giste De Beer, zou het gaan. Hij wist het zeker. En zond zijn nederige dienaar Hein Hurkmans als bezielde vooruit ter hoeding der heirscharen van rechtgelovigen. Met een extra toelage. Kinderachtig was De Beer nimmer. Vooral niet als Maria Regina aanbeden ging worden tot zaligmaking der Lage Landen. En dat ging hier, in “De Lievendaal” gebeuren, dat wist De Beer zeker. Hoezeer is ’s mensen berekening feilbaar.
