Het lag daarom volledig voor de hand dat een vrouw onder het Lievendaalse Volk zich ontpopte als de buurtprofetesse die de predikbeurten vervulde tijdens deze jongerenmissen. Ze was voortdurend zwanger. En daardoor stond ze in bijzonder contact met het Hogere.
Ze vertelde over haar gemoedsstormen die ze ervoer als haar kindje in haar buik trappelde. En hoe haar dat ook nader tot Maria bracht. Omdat deze immers in diezelfde ervaringen deelde, dat stond ook in de Openbaring en dat kwam ook aanstonds tot uiting in het Weesgegroet-gebed dat de aarts-Engel Gabriel richtte tot deze vrouw uit Nazareth. Want daarin werd de zegening van de vrucht van haar schoot aangekondigd en haar uitverkiezing als nederige dienstmaagd om het Heilsplan van God de Vader te voltooien. Daarom kon zij, als iedere vrouw, beschouwd worden als vol van genade. Iets, wat mannen bezwaarlijk konden behalen, zo zulks al in hun mogelijkheden lag.
Daarop volgde ook veelal een uitvoerige toelichting. Vaak werd er nog fijntjes op gewezen dat juist daarom Maria bron van wijsheid genoemd kon worden. Deze inzichten kwamen recentelijk pas goed tot doorontwikkeling, maar daaraan was nog niet voldoende in het politieke leven uitvoering gegeven. Gelukkig waren er nu vooral geëmancipeerde vrouwen die daartoe zich manifesteerden ondanks de tegenwerking van allerlei mannen die in hun botheid niet zagen waar het uiteindelijk héén moest. Maria, kortom, leek opvallend veel op Anja Meulenbelt. Haar roman De schaamte voorbij maakte haar tot een kopstuk van de tweede feministische golf. En die had zich net in de branding van alle dag verheven en was kruivend aan het uitrollen tot nieuw evangelie.
Het ging over vrouwen die zich zelfbewust ontworstelden aan de keurslijven waarin mannen vrouwen altijd wilden insnoeren om hun eigen, mannelijke imperfecties en vooral perversies te verhullen. Dat was in de tijd van Jezus ook al zo. Daarvan was Maria Magdalena treurig slachtoffer geworden, zoals men bij goed lezen van de Bijbel wel degelijk kon ervaren, maar Jezus had haar bevrijd. Anja toonde in haar boek aan hoe vrouwen door te huwen met mannen gefnuikt werden, zelf had Anja een Oostenrijkse macho getrouwd onder maatschappelijke drang hetgeen, uiteindelijk, had geleid tot de geboorte van een zoon.
Anja ging daarop in haar boek nauwkeurig nader in. Natuurlijk was de man uiterst possessief gebleken, dat hadden alle mannen, en dat moest nu maar eens afgelopen wezen. Het beste was als vrouwen die ertoe deden collectief lesbisch werden, dat schoonde flink op. Nu waren er in Strijp kennelijk veel huwelijken die op die van Anja leken, want verschillende vrouwen zaten instemmend te knikken tijdens deze peroratie. Waaronder ook mijn moeder, tot mijn starre ontzetting. Zij ging ook teksten schrijven voor deze samenkomsten, waarin onder meer bewogen aangedrongen werd op een empathische oriëntatie op de homofiele medemens. In hoeverre Strijp daardoor zou opknappen bleef doorgaans in het duister, ook al werd op de Parochievergadering bewogen aangedrongen op nadere uitleg.
De wind, was het parool, woei waarheen hij wil. De fontein ging na deze indalingen spuitend sproeien en Bruno van de Italiaanse IJssalon Firenze stiet met zijn karretje de glazen deuren open teneinde zijn lekkernijen uit te delen aan de verzamelde geloofsgenoten, dat werd een vast ritueel, al vervingen de geglaceerde bolletjes de hostie nog niet. Die transcendente staat was nog niet in de Lievendaal bereikt. Maar daaraan werd gewerkt. Niettemin werd de kerk van de Moeder Gods Koningin in 1982 aan de eredienst onttrokken voordat deze mijlpaal gepasseerd werd, al gaf Bruno mij ook hoofdschuddend aan dat de Paus tegen deze vervanging principiële bezwaren zou hebben.
