Net na 1900 kwamen in een paar Nederlandse gemeentes – bijvoorbeeld Nijmegen – schooldokters in dienst. Omdat ze betaald werden door de gemeente kwamen ze alleen op openbare scholen. In de Tweede Wereldoorlog werd de schooldokter in alle gemeentes en voor alle scholen verplicht.
De situatie van de kinderen was duidelijk een reden tot zorg. De hygiëne was niet optimaal. En de goedkoop en gemakkelijk te maken eenzijdige voeding, zoals pap en brij, zorgde voor ondervoeding en
vitaminetekorten. Met de daarbij horende ziektes. Bijvoorbeeld de Engelse ziekte door vitamine D gebrek. Dus de schoolarts keek niet alleen naar de lichamelijke ontwikkeling van een kind, maar ook naar voeding en hygiëne. Ook de hygiëne van de school werd onder de loep genomen.
Door massale vaccinaties en voedselvoorlichting in de jaren ’50 verbeterde de situatie voor de kinderen.
Daarom kwam vanaf de jaren ’60 de schooldokter niet meer op school voor een jaarlijks bezoek. De schooldokter werd onderdeel van de gemeentelijke GGD. Als de school iets vermoedde en de ouders wensten niet mee te werken, dan kon de school de schooldokter inschakelen. Als de ouders het maar een vieze boel vonden op school of als ze vonden, dat de verlichting of de ventilatie niet in orde was, dan konden zij de schooldokter inschakelen.
De Jongensschool St. Vincentius in Nieuw Borgvliet 1950-1956
In mijn herinnering kwam de schooldokter op de St. Vincentius school voor de eerste en voor de vijfde klas. Hij zat direct na de ingang links in het kantoortje van hoofdmeester Nuyten.
Vooral onder de kinderen van de vijfde klas zorgde de aanwezigheid van de dokter voor nogal wat beroering. De grote vraag op de speelplaats was: “heeft die dokter bij jou ook aan jouw zak gezeten?” Misschien was die dokter wel een grote viespeuk…
Tsja, de dokters van toen waren nog niet zo uitleggerig als de dokters van nu.
En een jongen van tien jaar, die zich afvraagt of zijn balletjes nog steeds netjes ingedaald zijn, ben ik nooit tegengekomen.
