Van 2017 tot 2024 schreef Henk Beijers als coördinator van de historische werkgroep van de Heemkundekring Schijndel de column 'Oud Nieuws' voor DeMooiSchijndelKrant. Daarin bracht hij zijn lezers op de hoogte van bijzondere feiten uit de geschiedenis van Schijndel.
Twee meisjes van kamp nr.2 kwamen ons tegemoet lopen en we vroegen hen of we er haast waren. Het antwoord luidde: “O nog lang niet!” Zuster Crescentia leek volkomen uitgeput en de boodschap van die meisjes deed er geen goed aan. We besloten langs de weg te gaan liggen in de hoop dat ons die rust even gegund zou worden. Heel ver voor ons zeulden ook ’n paar zusters met hun vracht verder. Achter ons strompelde zuster Henrica achter ons aan en nog verder naar achteren een doodvermoeide zuster Constance. Zo zag je diverse hemelschreiende taferelen het ene al ellendiger dan het ander.
Er leek geen einde aan die weg te komen, het was bloedheet en bijna iedereen kampte met pijnlijke voeten. De Jappen reden met hun vrachtauto’s maar heen en weer, maar denk maar niet dat de armste stakkerds uit hun ellende werden verlost. Af en toe fietste ons een speciale wacht voorbij. We passeerden kamp nummer 2 waar van achter het hoge prikkeldraad honderden dames en kinderen ons toeriepen, waaronder verschillende bekenden. Wij reageerden met een bescheiden glimlachje want praten was per definitie verboden. Gelukkig werd de barre tocht even onderbroken en kregen we allemaal uit steeds hetzelfde kroesje wat thee te drinken. Na een superkorte pauze stonden enkele Jappen ons op afstand toe te schreeuwen, commando’s uit te delen en een paar meedogenloze agenten dreven ons weer verder, onderweg naar ons eigen kamp.
Het was een grote opluchting toen we dit bereikten. Weinig luxe overigens. Zeven grote bamboeloodsen met een vloer van los zand en restanten van boomwortels, een stoffige bedoening, wanden van gevlochten bamboe waar je dwars doorheen kon kijken, een zinken dak met de nodige lekkages en in het midden een serie banken waar we onze bultzakken op kwijt konden en waar op geslapen kon worden. Iedereen was doodop en ook al waren het vrij harde planken…..gelukkig konden we onze ogen sluiten en werden we die nacht door niets en niemand gestoord in onze nachtrust.
De volgende morgen had zowat iedereen erg veel pijn in werkelijk alle ledematen. Voor de Jappen geen enkel excuus want om 5 uur in de ochtend werden een vijftigtal dames opgetrommeld als transportploeg om met lorries de tocht van 12 kilometer te maken naar het station, waar nog een hele serie bultzakken en koffers waren achtergebleven. Via de lorriebaan weer terug naar het kamp. Degenen die vrijgesteld waren van transport moesten alle spullen vanaf de lorries naar de loods slepen en daarna vertrok transportploeg 2 die in de weer was tot de duisternis viel. Daarna kwamen legio kisten aan de beurt. Wat een gesjouw!!! De lorriedienst gold ook voor de aanvoer van rijst, maïs en andere levensmiddelen.
Twee dagen na aankomst moesten alle aanwezige zusters naar een verder weg gelegen loods en begon al dat gesjouw weer van voor af aan. Het was een loods die iets rustiger was gelegen, weg van de grootste drukte, waar voor de zusters ook iets meer ruimte was voor gebed en meditatie.
Bron:
Dagboek van Zuster Wilmino van Roosmalen – congregatie-archief Zusters van Schijndel [A 87] inv.nr.1108. incl. tekeningen.
Oorspronkelijke publicatiedatum: 4 juli 2018 (nr. 27)
Illustratie via Leiden University Libraries, Digital Collections.