Van 2017 tot 2024 schreef Henk Beijers als coördinator van de historische werkgroep van de Heemkundekring Schijndel de column 'Oud Nieuws' voor DeMooiSchijndelKrant. Daarin bracht hij zijn lezers op de hoogte van bijzondere feiten uit de geschiedenis van Schijndel.
Zelfs werd overwogen of we rondom die loods niet met een bescheiden tuintje zouden kunnen beginnen als we daartoe de ruimte kregen. Zuster Kostka had al een idee in die richting. Het gras stond weliswaar een meter hoog en eronder lag nogal wat rommel zoals hout, stenen en rotte planken. We hadden de woorden nog niet koud of een Jap kwam binnenvallen met de boodschap: “Deze loods moet ontruimd worden!”. Alle plannen vielen in duigen en wéér begon al dat gesjouw opnieuw. Je werd er soms moedeloos van maar klagen en jammeren zette geen zoden aan de dijk. Wat eenmaal bevolen werd moest uitgevoerd worden. Dus… maar weer aan de slag!
Nu stond er bij deze loods een klein schuurtje waar de nodige planken lagen. Iemand opperde het idee die planken mee te nemen naar de nieuw aangewezen loods om daar al het tafelgerei op te kunnen zetten tijdens de sobere maaltijden. We sjouwden ze naar binnen maar dat pakte verkeerd uit. Twee dagen later ontdekte een van de Jappen dat er planken waren ‘gestolen’. De reactie was furieus. Hij stormde de loods binnen waar zuster Landelina net bezig was een kist uit elkaar te slaan. De Jap, spottend Sammetje genoemd, ging als een bezetene te keer over het verdwijnen van die paar planken, pakte al het timmergereedschap wat hij zag liggen op en verdween. Toevallig zat een van onze zusters op een boomstam de hele zaak af te kijken en wist onze hamer en nijptang nog op tijd te verduisteren door er bovenop te gaan zitten. Jammer voor Sammetje!.
Nog dezelfde avond moesten alle zusters, ook die van Brastagi, naar het huis van de commandant van de Jappen. Die begon enorm op te spelen terwijl een andere Jap alles vertaalde in het maleis. De angst sloeg toe want wat voor een straf zou ons boven het hoofd hangen? Het viel gelukkig mee. Vóór de volgende middag moest alles weer keurig in het schuurtje teruggelegd zijn.
Intussen was zuster Kostka stilletjes aan haar geliefde tuintje begonnen met het omwerken van de schrale grond die overigens bezaaid was met oude boomwortels.
Het meest hebben we geleden onder die befaamde lorriediensten als transportploegen. Vooral het transport van honderden kisten was een ramp. Eerste moesten we ze uit de wagons halen en naar het pakhuis brengen wat op hoge palen stond en van daaruit overgezet op de klaar staande lorries. Een bijkomend probleem was de ligging van de spoorbaan die soms daalde en af en toe omhoog liep. Dat kostte in beide gevallen aanmerkelijk meer kracht voor hen die de lorries moesten duwen of bij daling moesten zien tegen te houden.
Het gebeurde wel eens tijdens die tocht van 12 kilometer dat zo’n lorrie uit de rails liep en om hem weer op het juiste spoor te krijgen moest eerst de lading er af en dan kon je hem met vereende krachten wel weer op de rails krijgen en kon het laden weer beginnen. Dat was echt onmenselijk zwaar voor de meesten van ons.
Bron:
Dagboek van Zuster Wilmino van Roosmalen – congregatie-archief Zusters van Schijndel [A 87] inv.nr.1108. incl. tekeningen.
Oorspronkelijke publicatiedatum: 18 juli 2018 (nr. 28)
Illustratie via Leiden University Libraries, Digital Collections.