Landloperij in 19e-eeuws Brabant

Liedjeszangers, mattenmakers, schoenmakers, rondreizende kooplieden, weduwes, dienstmeiden, jonge kinderen, tieners, mensen zonder werk, gewezen militairen en daar houdt de lijst verre van op. Er is dan ook geen eenduidig antwoord te geven op de vraag: wie waren de mensen die in de archieven van de Brabantse rechtbanken werden verklaard tot ‘landloper’ of ‘vagebond’ en als zodanig werden berecht. Overwegend hadden deze mensen één overeenkomst: ze hadden geen vaste verblijfplaats en reisden (gedurende een deel van hun leven) rond. Zij probeerden in hun levensonderhoud te voorzien met dagelijkse arbeid of het vragen van aalmoezen. De strafbaarstelling van landloperij in de negentiende en twintigste eeuw heeft het gevolg dat de archieven van rechtbanken veel informatie bevatten over de mensen die hiervan werden beschuldigd. Maar wat voor informatie? Wat kunnen de Brabantse archieven ons vertellen over landloperij?